trinque
Substantivo1
| Singular | Plural | |
|---|---|---|
| Masculino | trinque | trinques |
| Feminino | – | – |
| Comum aos dois géneros/gêneros |
– | – |
trin.que, masculino
Etimologia
Substantivo2
| Singular | Plural | |
|---|---|---|
| Masculino | trinque | trinques |
| Feminino | – | – |
| Comum aos dois géneros/gêneros |
– | – |
trin.que, masculino
- vitrina, escaparate
Expressão
- do trinque: novo, a estrear
Etimologia
- Aparentado com o francês tringle.
Substantivo3
| Singular | Plural | |
|---|---|---|
| Masculino | trinque | trinques |
| Feminino | – | – |
| Comum aos dois géneros/gêneros |
– | – |
trin.que, masculino
- no jugo do carro das vacas, corrente que liga pela parte superior os canzis e evita que nas descidas o jugo aperte o pescoço
- segunda junta de tiro de um carro de vacas
Sinónimo
- De 1: trinca
Etimologia
- De trincar.