Iocuslu (Iussufeli)
Iocuslu
Yokuşlu | |
|---|---|
| Localidade | |
| Localização | |
![]() Iocuslu |
|
| Coordenadas | 🌍 |
| País | Turquia |
| Região | Mar Negro |
| Província | Artvim |
| Distrito | Iussufeli |
| Características geográficas | |
| População total (2021) [1] | 126 hab. |
Iocuslu (em turco: Yokuşlu) ou Nicaque (em armênio: Նիխախ; romaniz.: Niχaχ) é uma vila (köy) do distrito de Iussufeli, na província de Artvim, na Turquia. Está localizada às margens do riacho homônimo, que aflui no rio Oltu pela margem esquerda. Existe desde ao menos o final da Idade Média, quando foi mencionada como parte do Reino da Geórgia. No século XVI, foi incorporada pelo Império Otomano e pertenceu ao eialete de Chelder. Seu nome Nicaque foi preservado até o final da década de 1950, quando foi alterado para Iocuslu em decorrência de sua origem estrangeira.
Nome
O nome original de Iocuslu era Nicaque (Նիխախ, Niχaχ) ou Nicaqui (ნიხახი, Nihahi). O nome entrou no turco como Nicaque, como confirmado na crônica de ibne Bibi (نخاخ, Niχaχ).[2]
Geografia
Iocuslu faz parte do distrito de Iussufeli, na província de Artvim. Está localizada às margens do riacho homônimo, que aflui no rio Oltu pela margem esquerda. Está a cerca de 32-33 quilômetros do lago Tortum, numa região montanhosa e coberta por florestas.[3] Na vila há uma igreja dedicada à Mãe de Deus (Surb Astvacacin) e próximo ao assentamento há ruínas de uma fortaleza conhecida como Castelo de Iocuslu.[3]
História
De acordo com ibne Bibi, no reinado do sultão Caicosroes II (r. 1237–1246), por instigação do emir Camaladim Camiar, os exércitos seljúcidas invadiram o Reino da Geórgia, onde conquistaram Caque (خاخ, Xaχ), Nicaque e outras cidades vizinhas.[2] De acordo com o livro de recenseamento otomano intitulado Registro detalhado da província da Geórgia, datado de 1574, Nicaque era uma das aldeias do caza de Berdagraque, do sanjaco de Tortum, do eialete de Erzurum. A vila tinha 65 famílias e toda a população era cristã.[4] No início do século XX, contava com cerca de cinquenta habitantes armênios e turcos. Seus moradores viviam principalmente da agricultura, da pecuária e de pequenos ofícios.[3] Em 1835, a vila fazia parte do sanjaco de Quisquim. A sua população era composta por 27 famílias. Nessa altura, quando apenas a população masculina era contabilizada para efeitos fiscais e de serviço militar, existiam 38 homens muçulmanos em 17 famílias e 24 homens cristãos em 10 famílias.[4]
Durante o genocídio armênio de 1915, a população armênia local foi massacrada ou deportada.[3] De acordo com o censo de 1935, tinha 148 residentes e pertencia ao subdistrito central, do distrito de Iussufeli, da província de Erzurum.[5] No censo de 1940, registraram-se 186 habitantes (85 homens e 101 mulheres). À época, Iussufeli foi transferida ao vilaiete de Choruque.[6] No censo de 1950, a vila está associado ao subdistrito de Ersis do mesmo distrito e contava com 216 habitantes.[7] Em 1959, sob a lei N.º 7267, em decorrência da origem estrangeria de seu nome, a vila foi rebatizada Iocuslu.[8] Em 1960, registraram-se 276 habitantes (143 homens e 133 mulheres).[9] Em 1965, havia 282 habitantes (136 homens e 146 mulheres), dos quais 81 eram alfabetizados.[10] Em 1980 e 1990, respectivamente, havia 263 e 234 pessoas.[11][12]
Referências
- ↑ «Population Of Municipalities, Villages And Quarters». TÜIK. Consultado em 2 de agosto de 2023
- ↑ a b ibne Bibi 1956, p. 483.
- ↑ a b c d Hakobyan, Melik-Baxšyan & Barsełyan 1988–2001, p. 986.
- ↑ a b Maharadze & Šašikadze 2022, p. 349.
- ↑ Governo da Turquia 1937, p. 292.
- ↑ Governo da Turquia 1946, p. 170.
- ↑ Governo da Turquia 1950, p. 138.
- ↑ Governo da Turquia 1968, p. 732.
- ↑ Governo da Turquia 1963, p. 76.
- ↑ Governo da Turquia 1965, p. 90.
- ↑ Governo da Turquia 1981, p. 6.
- ↑ Governo da Turquia 1991, p. 7.
Bibliografia
- ibne Bibi (1956). El-Evamiru'l-ala'iyye fi'l-umuri'l-ala'iyye. Ancara: Gráfica da Sociedade Histórica Turca [Turk Tarih Kurumu Basimevi]
- Genel Nüfus Sayımı 20 ilk Teşrin 1935 [Recensement Général de la Population au 20 Octobre 1935] (PDF). Ancara: Instituto de Estatística da Turquia. 1937
- 20 İlkteşrin 1940 Genel Nüfus Sayımı: Vilâyetler, kazalar, nahiyeler ve köyler İtibarile nüfus ve yüzey ölçü [Recensement Général de la Population au 20 Octobre 1940: Population et superficie pat provinces, districts, communes et villages] (PDF). Ancara: Instituto de Estatística da Turquia. 1946
- 21 Ekim 1945 Genel Nüfus Sayımı [Recensement Général de la Population du 21 Octobre 1945] (PDF). Ancara: Instituto de Estatística da Turquia. 1950
- Köylerimiz 1 Mart 1968 gününe kadar (PDF). Ancara: Başbakanlık Basımevi D. S. 1. 1968
- 23 Ekim 1960 Genel Nüfus Sayımı: İl, İlçe, Bucak ve Köyler itibariyle nüfus [Census of Population 23 October 1960: Population by Provinces, Districts, Sub. Districts and Villages] (PDF). Ancara: Instituto de Estatística da Turquia. 1963
- Genel Nüfus Sayımı: İDARİ BÖLÜNÜŞ [İl, İlce, Bucak ve Köy (Muhtarlık) Nüfusları] 20.10.1965 [Census of Population by Administrative Division: [Province, District, Sub-district, and Village (Muhtarlık) Population] 20.10.1965] (PDF). Ancara: Instituto de Estatística da Turquia. 24 de outubro de 1965
- Genel Nüfus Sayımı: İDARÎ BÖLÜNÜŞ 12.10.1980 [Census of Population by Administrative Division] (PDF). Ancara: Instituto de Estatística da Turquia. 1981
- Genel Nüfus Sayımı: İDARİ BÖLÜNÜŞ [Census of Population by Administrative Division] (PDF). Ancara: Instituto de Estatística da Turquia. 24 de abril de 1991
- Hakobyan, Tadevos X.; Melik-Baxšyan, Stepan T.; Barsełyan, Hovhannes X. (1988–2001). «Նիխախ». Hayastani ev harakitsʻ šrjanneri tełanunneri baṛaran [Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան] [Dicionário de Toponímia da Armênia e Territórios Adjacentes]. 3. Erevã: Yerevan State University Publishing House
- Maharadze, Mirian; Šašikadze, Zaza (2022). იუსუფელის რაიონი [iusupelis raioni]. Tiblíssi: Universal [Universali]. ISBN 978-9941-33-351-4
