vingativo
Adjetivo
| Singular | Plural | |
|---|---|---|
| Masculino | vingativo | vingativos |
| Feminino | vingativa | vingativas |
vin.ga.ti.vo
- que persegue a vingança, quem trata de devolver o mal, pelo mal que lhe fizeram
Tradução
Pronúncia
Portugal
- AFI: /vĩ.ɡɐ.ˈti.vu/
Ver também
No Wikcionário
Ligações externas
- “vingativo”, in Aulete, Francisco Júlio de Caldas, iDicionário Aulete. Lexikon Editora Digital.
- “vingativo”, in Trevisan, R. (coord.); Weiszflog, W. (ed.). Michaelis: Moderno Dicionário da Língua Portuguesa. São Paulo: Melhoramentos, 2012 (nova ortografia). ISBN 978-85-06-06953-0
- “vingativo”, in Dicionário Online de Português
- “vingativo”, in Dicionário Aberto
- ”vingativo”, in Dicionário Priberam da Língua Portuguesa [em linha], 2010
- ”vingativo”, na Infopédia [em linha]
- “vingativo” no Portal da Língua Portuguesa. Instituto de Linguística Teórica e Computacional.
- Busca no Vocabulário Ortográfico da Língua Portuguesa da Academia Brasileira de Letras.
- pronúncia de vingativo no Forvo
Adjetivo
| Singular | Plural | |
|---|---|---|
| Masculino | vingativo | vingativos |
| Feminino | vingativa | vingativas |
| Comum aos dois géneros/gêneros |
– | – |
vin.ga.ti.vo
Etimologia
- De vingar.
Pronúncia
- AFI: /biŋ.ɡɐ.ˈti.bʊ/
Ligações externas
- (em galego) “vingativo", in Dicionário Electrónico Estraviz [em linha], Estraviz, Isaac Alonso.
- (em galego) “vingativo” no Dicionario da Real Academia Galega [em linha] (Real Academia Galega)