nicken
Verbo
ni.cken, intransitivo
Conjugação
Conjugação regular (nicken - nickte - genickt) (formas básicas)
| Particípio I (presente) | nickend | Infinitivo | nicken |
|---|---|---|---|
| Particípio II (perfeito) | genickt | Auxiliar | haben |
| Pessoa | Presente | Imperfeito | Conjuntivo I | Conjuntivo II | Imperativo |
|---|---|---|---|---|---|
| ich | nicke | nickte | nicke | nickte | – |
| du | nickst | nicktest | nickest | nicktest | nicke |
| er, sie, es | nickt | nickte | nicke | nickte | – |
| wir | nicken | nickten | nicken | nickten | – |
| ihr | nickt | nicktet | nicket | nicktet | nickt |
| sie, Sie | nicken | nickten | nicken | nickten | – |