mir

Substantivo1

  SingularPlural
Masculino mir mires

mir, masculino

  1. o mesmo que emir
  2. mesmo que amir

Substantivo2

mir, masculino (plural: mir)

  1. (dialeto caipira) milho
    • Vamo coiê os mir.

Sinônimos

Etimologia

Derivação fonética de milho.

Pronúncia

  • AFI: /ˈmiɻ/

Numeral

mir, cardinal

  1. (dialeto caipira) mil

Etimologia

Derivação fonética de mil.

Pronúncia

  • AFI: /ˈmiɻ/

Anagrama

  1. rim

Pronome

mir

  1. (Pronome pessoal) dativo de ich: a mim
  2. mim (após preposição)
    • Von mir aus! (Por mim!)
  3. me (não acentuado)
    • Das gefällt mir sehr gut. (Isso agrada-me muito.)

Declinação

Pronúncia

  •  ouvir fonte ? /miːɐ/
  •  ouvir fonte ? /miːɐ/


Substantivo

mir

  1. paz


Substantivo

mir

  1. aldeia russa


Substantivo

mir

  1. paz


Substantivo

mir sem gênero

  1. (militar) chefe
  2. (militar) comandante

Declinação

singular (tekil)plural (çoğul)
nom. (yalın) subay subaylar
gen. (tamlayan) subayın subayların
dat. (yönelme) subaya subaylara
acus. (belirtme) subayı subayları
loc. (bulunma) subayda subaylarda
abl. (çıkma) subaydan subaylardan

Sinônimos

Ver também

No Wikcionário

  • tümgeneral
  • korgeneral
  • orgeneral