manner
Substantivo
manner (genitivo mandri; partitivo mandrit)
Forma(s) alternativa(s)
- mander
Substantivo
manner
Forma(s) alternativa(s)
- mantere
Pronúncia
- AFI: /ˈmɑnːer/
Substantivo
| Singular | Plural | |
|---|---|---|
| Masculino | – | – |
| Feminino | – | – |
| manner | manners |
manner
Etimologia
- Do francês antigo maniere, do latim manuarius (algo relativo a "mão"), do latim manus ("mão").