knallen
Verbo
knal.len
- intransitivo
- transitivo
Conjugação
Conjugação regular (knallen - knallte - geknallt) (formas básicas)
| Particípio I (presente) | knallend | Infinitivo | knallen |
|---|---|---|---|
| Particípio II (perfeito) | geknallt | Auxiliar | haben |
| Pessoa | Presente | Imperfeito | Conjuntivo I | Conjuntivo II | Imperativo |
|---|---|---|---|---|---|
| ich | knalle | knallte | knalle | knallte | – |
| du | knallst | knalltest | knallest | knalltest | knalle |
| er, sie, es | knallt | knallte | knalle | knallte | – |
| wir | knallen | knallten | knallen | knallten | – |
| ihr | knallt | knalltet | knallet | knalltet | knallt |
| sie, Sie | knallen | knallten | knallen | knallten | – |
Conjugação completa
|
Etimologia
- Derivação do substantivo Knall.
Pronúncia
- AFI: /ˈknalən/ ouvir fonte ? ouvir fonte ?