anacoluto
Substantivo
| Singular | Plural | |
|---|---|---|
| Masculino | anacoluto | anacolutos |
a.na.co.lu.to, masculino
- (Gramática) figura de sintaxe em que um termo se acha como que solto na frase, sem se ligar sintaticamente a outro
Pronúncia
Portugal
- AFI: /ɐ.nɐ.ku.ˈlu.tu/
| Singular | Plural | |
|---|---|---|
| Masculino | anacoluto | anacolutos |
a.na.co.lu.to, masculino