Guiute de Araez
| Guiute de Araez | |
|---|---|
![]() Bandeira da Igreja Apostólica Armênia | |
| Morte | |
| Nacionalidade | Armênio |
| Ocupação | Bispo |
| Título | |
| Religião | Igreja Apostólica Armênia |
Guiute de Araez (em armênio: Գիւտ Արահեզացի; romaniz.: Giwt Arahezatsi; m. 478) foi católico da Igreja Apostólica Armênia de 461 a 478.
Nome
Guiute (Գիւտ, Giwt) é um nome de origem armênia que significa "coisa encontrada, descoberta".[1]
Biografia
Guiute nasceu por volta de 395 em Araez, na província histórica de Taraunitis.[2] Discípulo de Mesrobes Mastósio, foi bispo de Vananda (região de Carse, no noroeste da Armênia medieval[3]) e participou do sínodo de Saapivã em 444 e do Concílio de Artaxata em 450, ambos organizados pelo católico José I.[4] Foi designado católico em 461 na sucessão do falecido Moisés I.[5]
O historiador armênio coetâneo Lázaro de Farpe descreve-o como "bom aprendiz em letras armênias, mais qualificado em grego",[6] o que levou à suspeita de intrigas com o imperador Leão I, o Trácio (r. 457–474).[7] Convocado à corte do xá Perozes I (r. 459–484) em 471/472,[8] reconheceu o direito do rei de renunciar sua função catolicossal, mas se negou a aceitar renunciar de seu cargo episcopal. [3] Perozes se contentou de vê-lo fora de sua sede em Dúbio. Guite então residiu na Pérsia antes de ser autorizado a voltar à Armênia onde assentou-se em Otemus, em Vananda. Morreu em 478 e foi sucedido por João I Mandacúnio.[9]
Guiute foi um dos primeiros editores do breviário armênio. A ele são creditadas várias traduções de textos religiosos a partir do grego e duas cartas, uma a "Davi" (provavelmente Davi, o Invencível) e uma ao rei dos albaneses, Vache II.[2]
Ver também
| Precedido por Moisés I |
Católico de todos os armênios 461-478 |
Sucedido por João I Mandacúnio |
Referências
- ↑ Ačaṙyan 1942–1962, p. 474.
- ↑ a b Hacikyan 2000, p. 363.
- ↑ a b Garsoïan 1997, p. 111.
- ↑ Hacikyan 2000, p. 360.
- ↑ Grousset 1973, p. 212.
- ↑ Lázaro de Farpe 1985, cap. LIV.
- ↑ Grousset 1973, p. 214.
- ↑ Garsoïan 1996, p. 105.
- ↑ Dédéyan 2007, p. 191.
- Este artigo foi inicialmente traduzido, total ou parcialmente, do artigo da Wikipédia em francês cujo título é «Giout de Arahez», especificamente desta versão.
Bibliografia
- Ačaṙyan, Hračʻya (1942–1962). «Գիւտ». Hayocʻ anjnanunneri baṙaran [Dictionary of Personal Names of Armenians]. Erevã: Imprensa da Universidade de Erevã
- Dédéyan, Gérard (2007). Histoire du peuple arménien. Tolosa: Éd. Privat. ISBN 978-2-7089-6874-5
- Garsoïan, Nina (1996). L'Arménie et Byzance: histoire et culture. Paris: Publications de la Sorbonne. ISBN 9782859443009
- Garsoïan, Nina (1997). «The Marzpanate (428-652)». In: Hovannisian, Richard G. Armenian People from Ancient to Modern Times vol. I: The Dynastic Periods: From Antiquity to the Fourteenth Century. Nova Iorque: Palgrave Macmillan. ISBN 978-1-4039-6421-2
- Grousset, René (1973) [1947]. Histoire de l'Arménie: des origines à 1071. Paris: Payot
- Hacikyan, Agop Jack (2000). The Heritage of Armenian Literature: From the Oral Tradition to the Golden Age. Detroit: Wayne State University. ISBN 0-8143-3023-1
- Lázaro de Farpe (1985). Bedrosian, Robert, ed. Ghazar P'arpec'i's History of the Armenians. Nova Iorque: Sources of the Armenian Tradition
