Ebório de Ebóraco
| Ebório de Ebóraco | |
|---|---|
| Nascimento | século III |
| Morte | século IV |
Ebório (Eborius) ou Ebúrio (em latim: Eburius; fl. 314) foi o primeiro bispo de Ebóraco (posteriormente Iorque) conhecido pelo nome.[1][2][3]
Biografia
Ebório é mencionado apenas como um dos três bispos da Grã-Bretanha romana que participaram do Concílio de Arles em 314. Esse concílio foi convocado por Constantino, o Grande, com o objetivo específico de resolver a questão do bispado de Cartago, disputado entre Cipriano e Donato. Entre os bispos da “Gália” presentes no concílio estava “Eborius episcopus de civitate Eboracensi, provincia Britanniæ”. Embora suspeita, a semelhança entre os nomes Eborius e Eboracum pode ser explicada se o nome real do bispo fosse Ivor, um nome galês comum que pode ser facilmente latinizado para Eborius.[2][4]
Os outros dois bispos britânicos em Arles eram “Restitutus, episcopus de civitate Londinensi” (Londres) e “Adelfius episcopus de civitate colonia Londinensium”. O último nome tem sido interpretado de várias maneiras como Lindo (Lincoln) ou Camuloduno (Colchester). Um presbítero e um diácono, “Sacerdos presbyter” e “Arminius diaconus”, também participaram do concílio com Adélfio, o que sugere, de acordo com W.H.C. Frend, que ele era o mais antigo entre os três bispos.[2] Jeremy Knight afirma que todos os bispos representavam diferentes províncias da Grã-Bretanha romana e, portanto, o padre e o diácono podem ter estado em Arles para representar a Britânia Prima.[5]
A menção desses nomes é a prova mais definitiva da existência de uma Igreja cristã organizada na província romana da Grã-Bretanha e de sua estreita dependência da Igreja da Gália. Entre os cânones que eles subscreveram estava um que fixava um único dia para a celebração da Páscoa em todo o mundo. Assim, o costume diferente da Igreja britânica sobre essa questão ainda não havia surgido. Os fatos acima estão na “Concilia” de Labbe, a partir de um manuscrito de Corvey, e a lista de Isidoro Mercador concorda substancialmente em incluir “Ebório”, embora o descreva apenas como “ex provincia Britanniæ”.[6][7] A passagem está pontuada incorretamente na edição de Migne;[8] mas em Crabbe a leitura é “ex provincia Bizacena, civitate Tubernicensi, Eburius episcopus”.[9] Tillemont identifica conjecturalmente Eborius com o Hibernius que se junta a uma carta sinodal ao Papa Silvestre I, mas isso parece bastante arbitrário.[10]
Ver também
Referências
- ↑ «Dictionary of National Biography, 1885-1900/Eborius - Wikisource, the free online library». en.wikisource.org (em inglês). Consultado em 30 de setembro de 2025
- ↑ a b c W. H. C., Frend (2004). «Eborius». www.oxforddnb.com. doi:10.1093/ref:odnb/8431. Consultado em 30 de setembro de 2025
- ↑ wyd, Gams Pius Bonifacius (1816-1892) (1931), Series episcoporum Ecclesiae catholicae, quotquot innotuerunt a beato Petro apostolo. Cz.1, Hiersemann K. W., consultado em 30 de setembro de 2025
- ↑ Annales Cambriæ in an. 501, ‘Episcopus Ebur pausat in Christo, anno CCCL, ætatis suæ.’ MS. B. reads ‘Ywor’ for ‘Ebur’
- ↑ Knight, J. K. (2013). South Wales: from the Romans to the Normans ; Christianity, literacy & lordship. Stroud: Amberley
- ↑ ii. 476, ed. Florença, 1759
- ↑ Decretales Pseudo-Isidorianæ, ed. Hinschius, p. 322
- ↑ Patrol. Lat. cxxx. 379
- ↑ Conc. Omnia, i. 175, ed. 1538
- ↑ Labbe, ii. 469