proditor

Substantivo

pro.di.tor, masculino

  1. (obsoleto) traidor

Etimologia

Do latim prōditōr.

Ver também

No Wikcionário

Substantivo

proditor

  1. (obsoleto) traidor
    thou most usurping proditor and not protector of the king - Shakespeare

Etimologia

Do latim prōditōr.

Ver também

No Wikcionário

  • prodition

Substantivo

proditor

  1. traidor

Pronúncia

  • AFI: /ˈproː.di.toːr/

Etimologia

Da composição de proditus + -or.