obstar

Verbo

obs.tar, intransitivo

  1. opor-se
  2. (direito) servir de obstáculo; obstruir; atrapalhar

Conjugação

Tradução

Verbetes derivados

Etimologia

Do latim obstāre (la).

Pronúncia

Portugal

  • AFI: /ɔbʃˈ.taɾ/

Ver também

No Wikcionário

Anagramas

  1. bostar
  2. brotas


Verbo

obstar

  1. obstar