enteimar
Verbo
en.tei.mar, intransitivo, pronominal
- insistir, teimar, porfiar
- sentir ou mostrar antipatia; não respostar, não falar com alguém por enfado
Sinónimos
Conjugação
Verbo regular da 1.ª conjugação (-ar)
| Infinitivo impessoal | enteimar | Gerúndio | enteimando | Particípio | enteimado |
| singular | plural | ||||||
| primeira | segunda | terceira | primeira | segunda | terceira | ||
| Modo Indicativo |
Presente | enteimo | enteimas | enteima | enteimamos | enteimais1 / enteimades 2 |
enteimam |
| Pretérito imperfeito | enteimava | enteimavas | enteimava | enteimávamos | enteimávais1 / enteimávades 2 |
enteimavam | |
| Pretérito perfeito | enteimei | enteimaste | enteimou | enteimamos | enteimastes | enteimaram1 / enteimárom 2 | |
| Pretérito mais-que-perfeito | enteimara | enteimaras | enteimara | enteimáramos | enteimárais1 / enteimárades 2 |
enteimaram | |
| Futuro do presente | enteimarei | enteimarás | enteimará | enteimaremos | enteimareis1 / enteimaredes 2 |
enteimarão1 / enteimarám 2 | |
| Condicional | enteimaria | enteimarias | enteimaria | enteimaríamos | enteimaríais1 / enteimaríades 2 |
enteimariam | |
| Modo Subjuntivo (Conjuntivo) |
Presente | enteime | enteimes | enteime | enteimemos | enteimeis1 / enteimedes 2 |
enteimem |
| Pretérito imperfeito | enteimasse | enteimasses | enteimasse | enteimássemos | enteimásseis1 / enteimássedes 2 |
enteimassem | |
| Futuro | enteimar | enteimares | enteimar | enteimarmos | enteimardes | enteimarem | |
| Modo Imperativo |
Afirmativo | enteima | enteime | enteimemos | enteimai1 / enteimade 2 |
enteimem | |
| Negativo | não enteimes | não enteime | não enteimemos | não enteimeis1 / não enteimedes 2 |
não enteimem | ||
| Infinitivo pessoal | enteimar | enteimares | enteimar | enteimarmos | enteimardes | enteimarem | |
1 Grafia dupla.
2 Grafia dupla.