discepto
Verbo
presente ativo discepto, infinitivo presente disceptare, pretérito perfeito ativo disceptavi, supino disceptatum.
Conjugação
Conjugação de disceptō, primeira conjugação
| Formas ativas | |||||||
| Modo verbal\número e pessoa | Singular | Plural | |||||
| primeira | segunda | terceira | primeira | segunda | terceira | ||
| Indicativo | Presente | disceptō | disceptās | disceptat | disceptāmus | disceptātis | disceptant |
| Pretérito imperfeito | disceptābam | disceptābās | disceptābat | disceptābāmus | disceptābātis | disceptābant | |
| Futuro | disceptābō | disceptābis | disceptābit | disceptābĭmus | disceptābĭtis | disceptābunt | |
| Pretérito perfeito | disceptī | disceptīstī | disceptit | disceptĭmus | disceptīstis | disceptĕrunt, disceptēre | |
| Pretérito mais-que-perfeito | disceptĕram | disceptĕrās | disceptĕrat | discepterāmus | discepterātis | disceptĕrant | |
| Futuro do pretérito | disceptĕrō | disceptĕris | disceptĕrit | discepterĭmus | discepterĭtis | disceptĕrint | |
| Subjuntivo | presente | disceptem | disceptēs | disceptet | disceptēmus | disceptētis | disceptent |
| Pretérito imperfeito | disceptērem | disceptārēs | disceptāret | disceptārēmus | disceptārētis | disceptārent | |
| Pretérito perfeito | disceptĕrim | disceptĕrīs | disceptĕrit | discepterĭmus | discepterĭtis | disceptĕrint | |
| Pretérito mais-que-perfeito | disceptīssem | disceptīssēs | disceptīsset | disceptissēmus | disceptissētis | disceptīssent | |
| Imperativo | Presente | disceptā | disceptāte | ||||
| Futuro | disceptātō | disceptātō | disceptātōte | disceptāntō | |||
| Formas passivas | |||||||
| Modo verbal\número e pessoa | Singular | Plural | |||||
| primeira | segunda | terceira | primeira | segunda | terceira | ||
| Indicativo | Presente | disceptor | disceptāris, disceptāre | disceptātur | disceptāmur | disceptāmĭnī | disceptāntur |
| Pretérito imperfeito | disceptābar | disceptābāris, disceptābāre | disceptābātur | disceptābāmur | disceptābamĭnī | disceptābāntur | |
| Futuro | disceptābor | disceptābĕris, disceptābĕre | disceptābĭtur | disceptābĭmur | disceptābimĭnī | disceptābuntur | |
| Pretérito perfeito | disceptatus sum | disceptatus es | disceptatus est | disceptatī sumus | disceptatī estis | disceptatī sunt | |
| Pretérito-mais-que-perfeito | disceptatus eram | disceptatus erās | disceptatus erat | disceptatī erāmus | disceptatī erātis | disceptatī erant | |
| Futuro do pretérito | disceptatus erō | disceptatus eris/ere | disceptatus erit | disceptatī erimus | disceptatī eritis | disceptatī erunt | |
| Subjuntivo | presente | discepter | disceptēris, disceptēre | disceptētur | disceptēmur | disceptemĭnī | disceptēntur |
| Pretérito imperfeito | disceptārer | disceptārēris, disceptārēre | disceptārētur | disceptārēmur | disceptāremĭnī | disceptārēntur | |
| Pretérito perfeito | disceptatus sim | disceptatus sīs | disceptatus sit | disceptatī sīmus | disceptatī sītis | disceptatī sint | |
| Pretérito mais-que-perfeito | disceptatus essem/forem | disceptatus essēs/forēs | disceptatus esset/foret | disceptatī essēmus/forēmus | disceptatī essētis/forētis | disceptatī essent/forent | |
| Imperativo | Presente | disceptāre | disceptāmĭnī | ||||
| Futuro | disceptātor | disceptātor | disceptāntor | ||||
| Formas infinitivas | ||||||
| Vozes | Ativo | Passiva | ||||
| Modo verbal\tempo | Presente | Pretérito perfeito | Futuro | Presente | Pretérito perfeito | Futuro |
| Infinitivos | disceptāre | disceptisse | disceptatūrus esse | disceptārī | disceptatus esse | disceptatum īrī |
| Paricípios | disceptāns | disceptatūrus | disceptatus | disceptandus | ||
| Formas nominais | ||||||
| Modo verba/declinação | Gerúndio | Supino | ||||
| Nominativo | Genitivo | Dativo/ablativo | Acusativo | Acusativo | Ablativo | |
| Formas impessoais | disceptāre | disceptandī | disceptandō | disceptandum | disceptatum | disceptatū |
Pronúncia
- AFI: /disˈkep.toː/