consecutir

Verbo

con.se.cu.tir, transitivo

  1. conseguir; alcançar; obter

Conjugação

Tradução

Etimologia

Do latim consecutus (la).

Referências

  1. https://www.dgsi.pt/jtrc.nsf/-/07AB043C19624FC680257E0A0051BC04
  2. https://diariodarepublica.pt/dr/detalhe/acordao/2024-930084575
  3. https://trc.pt/ap278079tbpnhc1/
  4. https://jurisprudencia.csm.org.pt/ecli/ECLI:PT:TRC:2021:2336.19.8T8VIS.A.C1.F6
  5. https://juris.stj.pt/ecli/ECLI:PT:STJ:2022:3307.16.1T8LRA.C2.S1.95
  6. https://jurisprudencia.pt/acordao/194575/pdf/