Página:Obras de Manoel Antonio Alvares de Azevedo v2.djvu/86

Esta página ainda não foi revisada

constituição anachronica equilibra á aristocracia e reune-se com ella para esmagar aquelle povo que o orgulho daquella nação aristocrata maldisse na palavra mob — e lamenta na ferida do braço de um operário o damiio que o entalamento causou á machina.

Após do fabricante barbaro, é o marido brutal e grosseiro — o relevo está completo. De mais, é um quadro só, é uma medalha sem verso.

Depois é Chatterton. — Pallido, abatido, submisso ante os olhares da mulher que ama, ardente e enthusiasta ao cantar de seus poemas de Harold, á ironia que lhe remorde nos labios. A scena entre o Quaker e o moço é bella.

O segundo acto é o bafo da turba que dóe ao poeta.— É o hosanna do ebrio, louco Lord Talbot, e o sarcasmo do poeta. Depois é ainda a scena de amor, ainda as aspirações por aquella moça pallida

Pobre lyrio açoutado pelo vento!

e a febre que volta, e o delirio, a loucura, a risada estridula do doudo entre as lagrimas quentes. O dialogo que fecha o acto é soberbo. — E quando o Quaker falia no suicidio que Chatterton intenta :

KETTY BELL.

...Oh! não quero que morra! Que fez elle? que quer? Um homem tão moço! que alma celeste! a bondade dos anjos! a candura tão infantil! uma alma tão clara de purezas cahir assim no crime dos crimes, naquelle que Deos hesitara per-