Página:História de Napoleão Bonaparte (I).pdf/44
nova carreira entendia que faria á patria um assignalado serviço, se conseguisse fazer com que fossem mais respeitaveis as forças dos Turcos. se podesse instruíl-os na arte da fortificação das praças. « Se um dos membros da commissāo da direcçāo da guerra , observa M. de Bourienne, tivesse escrito na margem d՚aquelle requerimento « como péde, » a Europa mudaria de face, mas nāo aconteceo assim ; estava o governo tāo occupado com a politica interna e com a lucta das diversas facções que nāo deo attençāo áquelle projecto cujo resultado, bem que devia de ser remoto, era certo e infallivel ; assim que continuou Bonaparte a ficar ocioso, condemnado pelo governo á inacçāo, porém em disponibilidade e ás ordens da primeira revoluçāo que rebentasse, como com effeito dentro em pouco tempo aconteceo.
Haviāo os realistas concebido algumas esperanças com a reacçāo de 9 de Thermidor, e tomando com ella alguns alentos se introduzirāo nas secções de Pariz, e instigárāo os membros d՚ellas a rebellarem-se contra a convençāo. De principio succedêrāo-lhes as cousas conforme ao intento, por isso que o general Menou, que sem razāo foi tachado de traidor, por molleza e falta de capacidade militar, em vez de dissipar o alevantamento das secções lhes facilitou a victoria. Nestes apertos os principaes membros da
convençāo, que a pezar do odio que professavāo contra os jacobinos, se achavāo grandemente compromettidos com os realistas, temendo viesse a contra-revoluçāo a effectuar se, lembrárāo-se de que haviāo
2.