Wacław Stachiewicz

Wacław Stachiewicz
Stachiewicz em 1935
Chefe do Estado-Maior General
Período7 de junho de 193518 de setembro de 1939
Antecessor(a)Janusz Gąsiorowski
Sucessor(a)Aleksander Kędzior (no exílio)
Dados pessoais
Nome completoWacław Teofil Stachiewicz
Nascimento19 de novembro de 1894
Lemberg, Galícia e Lodoméria, Áustria-Hungria (atual Lviv, Ucrânia)
Morte12 de novembro de 1973 (78 anos)
Montreal, Quebec, Canadá
Alma materUniversidade de Lviv
Ocupação
Serviço militar
Lealdade Áustria-Hungria
 Segunda República Polonesa
Serviço/ramo Exército Austro-Húngaro Forças Armadas Polonesas
Forças Armadas Polonesas no Ocidente
Anos de serviço1914–1946
GraduaçãoGeneral de brigada
ConflitosPrimeira Guerra Mundial
Guerra Polaco-Soviética
Segunda Guerra Mundial
CondecoraçõesVer lista

Wacław Teofil Stachiewicz (Lemberg, 19 de novembro de 1894Montreal, 12 de novembro de 1973) foi um escritor, geólogo, comandante militar e general do Exército Polonês. Stachiewicz foi Chefe do Estado-Maior do Exército Polonês durante a Invasão da Polônia em 1939.

Biografia

Stachiewicz, 1917

Wacław Teofil Stachiewicz nasceu em 19 de novembro de 1894, em Lwów (também conhecida como Lemberg e L'viv), Galícia, Áustria-Hungria. Após se formar em um dos ginásios locais, ingressou na faculdade de geologia da Universidade de Lwów. Em 1912, juntou-se à resistência Związek Strzelecki, onde recebeu treinamento militar e se formou nos cursos de suboficial e oficial.

Após a eclosão da Primeira Guerra Mundial, em agosto de 1914, Stachiewicz juntou-se às Legiões Polonesas, nas quais se tornou comandante de pelotão no 1º Regimento. Em 9 de outubro, foi promovido a segundo-tenente e enviado com uma missão secreta para o outro lado da Frente Russo-Austríaca para ajudar na criação de organizações clandestinas polonesas no território que ainda estava sob ocupação russa. Em 1915, foi transferido para o recém-formado 5º Regimento, no qual comandou a 4ª companhia. Ferido na Batalha de Konary, foi transferido para várias funções de estado-maior, como servir como ajudante do chefe de gabinete do regimento. Em março de 1917, graduou-se em um curso de oficiais do Estado-Maior e seria promovido. [1]

Era irmão do general Julian Stachiewicz e esposo da irmã do general Roman Abraham.

Crise do Juramento e renascimento do Exército Polonês

No entanto, a Crise do Juramento de 1917 levou Stachiewicz a ser convocado para o Exército Austro-Húngaro, rebaixado a sargento e enviado para a Frente Italiana. Em março de 1918, ele desertou do exército, retornou à Polônia e juntou-se à secreta Organização Militar Polonesa. Ele chefiou sua filial central, sediada em Varsóvia. Após a Polônia recuperar sua independência, a organização tornou-se um dos núcleos das renascidas Forças Armadas Polonesas. [2]

Stachiewicz (à esquerda) com Edmund Ironside (ao centro)

Inicialmente servindo como chefe do 1º Destacamento do Estado-Maior e vice-chefe do Estado-Maior do Distrito Militar de Varsóvia, Stachiewicz logo se tornou oficial de Estado-Maior do Exército do General Stanisław Haller. Ele também serviu em diversas funções no Ministério da Guerra da Polônia. Durante a Batalha de Varsóvia (1920), serviu como vice-chefe do Estado-Maior e chefe de operações do Exército Voluntário do General Kazimierz Sosnkowski. Após o fim das hostilidades e a Paz de Riga, Stachiewicz retornou ao ministério. [2]

Em 1921, Stachiewicz foi enviado para Paris, onde se formou na École supérieure de guerre no final de 1923. Após seu retorno, tornou-se professor de tática na Wyższa Szkoła Wojenna em Varsóvia. Em abril de 1926, iniciou um ano de prática no posto de chefe do 1º destacamento do Estado-Maior Polonês. Em junho de 1927, tornou-se o primeiro oficial do Estado-Maior da Inspetoria Geral das Forças Armadas. Em janeiro de 1928, completou sua prática como comandante do 27º Regimento de Infantaria baseado em Częstochowa. Finalmente, após um ano de treinamento lá, tornou-se chefe de infantaria na elite da 1.ª Divisão de Infantaria das Legiões em Wilno. Em dezembro de 1933, retornou a Częstochowa, desta vez como comandante de toda a 7.ª Divisão de Infantaria. Em 1935, foi promovido ao posto de general de brigada. Após a morte do Marechal da Polônia, Józef Piłsudski, o lugar de Stachiewicz foi ocupado pelo General Edward Rydz-Śmigły, que o nomeou para o cargo de Chefe do Estado-Maior do Exército Polonês. [2]

Segunda Guerra Mundial, exílio e morte

Stachiewicz (à direita) com Edward Rydz-Śmigły

Um dos oficiais de estado-maior mais promissores do exército polonês, Stachiewicz foi o autor de vários planos militares, como o Plano Zachód, o plano polonês de operações em caso de guerra contra a Alemanha Nazista, e o Plano Wschód, um plano semelhante em caso de guerra contra a União Soviética. Ele também foi o oficial que preparou a mobilização polonesa. No final de 1939, ele supervisionou a mobilização bem-sucedida, embora tenha sido cancelada devido à pressão britânica e francesa. Após a eclosão da Guerra Defensiva Polonesa, ele se tornou automaticamente o Chefe do Estado-Maior do quartel-general do comandante-em-chefe polonês. No entanto, a falta de comunicação o fez perder qualquer influência no conflito, e ele e Rydz-Śmigły se retiraram para o sudeste da Polônia. Depois que os soviéticos se juntaram à guerra ao lado dos nazistas, ele cruzou a fronteira em 18 de setembro com a Romênia para continuar a luta no exterior, na França. Entretanto, a luta interna pelo poder entre os emigrantes poloneses fez com que os franceses pressionassem as autoridades romenas a internar Stachiewicz e seu superior. [1]

Em janeiro de 1940, Stachiewicz conseguiu escapar do cativeiro e, através de Bucareste e da Iugoslávia, chegou ao porto de Argel, sob controle francês. No entanto, o general Władysław Sikorski insistiu em outro internamento, desta vez pelos franceses, e foi somente em 1943 que Stachiewicz finalmente chegou a Londres. Lá, ele passou o restante da guerra sem qualquer designação. Após a Segunda Guerra Mundial, ele foi privado de sua cidadania polonesa pelas autoridades comunistas da Polônia, apoiadas pelos soviéticos, e teve que permanecer no exílio. [1]

Em 1948, Stachiewicz mudou-se para Montreal, Canadá. Culpado por muitos pela derrota polonesa na guerra, Stachiewicz dedicou-se à escrita e escreveu vários livros sobre os preparativos poloneses para a guerra de 1939. [1]

Morte e legado

Ele faleceu em 12 de novembro de 1973 e está sepultado no Cemitério Monte Real de Montreal. Há um túmulo simbólico de Wacław Teofil Stachiewicz no Cemitério Militar de Powązki, em Varsóvia. A Biblioteca Polonesa da Universidade McGill leva seu nome. [2]

Patentes

Honrarias e condecorações

Ver também

Referências

  1. a b c d Waldemar Strzałkowski, Życiorysy dowódców jednostek polskich w wojnie obronnej 1939 r., Stachiewicz Wacław Teofil (1898–1973) [w:] Jurga Tadeusz, Obrona Polski 1939, Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa 1990, wyd. I, ISBN 83-211-1096-7, s. 823824.
  2. a b c d Henryk Korczyk, Wacław Teofil Stachiewicz [w:] Polski Słownik Biograficzny t. XLI, Warszawa-Kraków-Wrocław-Gdańsk 2002, s. 308–313.
  3. (em polonês/polaco) Dekret Wodza Naczelnego L. 3423 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 43, s. 1722)
  4. (em polonês/polaco) (10 November 1938) M.P. z 1938 r. nr 258, poz. 592 „za wybitne zasługi w służbie wojskowej”.
  5. (em polonês/polaco) Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 12, s. 121, 11 listopada 1935.
  6. (em polonês/polaco) (10 January 1931) M.P. z 1931 r. nr 18, poz. 31 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  7. (em polonês/polaco) Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 29. [dostęp 2015-04-10].
  8. (em polonês/polaco) Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 15 z 11.11.1928
  9. (em polonês/polaco) Dekoracja polskich oficerów orderami Legii Honorowej. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 84 z 15 kwietnia 1937.
  10. (em polonês/polaco) Decyzja Naczelnika Państwa L. 3625.22 G. M. I. z 1922 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 8, s. 250)
  11. Fred Puss (red.), Eesti tänab 1919-2000, Tallinn: Eesti Vabariigi Riigikantselei, 2000, s. 155, ISBN 9985-60-778-3 [dostęp 2014-10-23] [zarchiwizowane z adresu 2011-08-27] (est.).
  12. (em polonês/polaco) Order "Białego Lwa" na piersiach polskich oficerów. „Polska zbrojna. Pismo codzienne”. s. 4.
  13. Vilius Kavaliauskas: Symbole wolności bałtyckiej 1918–1940. Warszawa: Muzeum Łazienki Królewskie, 2020, s. 49. ISBN 978-83-64178-88-7.
  14. (em polonês/polaco) Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 689.

Bibliografia

  • Stanley S.Seidner (1978). Marshal Edward Śmigły-Rydz Rydz and the Defense of Poland. [S.l.]: New York, PIAS 
  • Wacław Stachiewicz (1998). Wierności dochować żołnierskiej (Remain faithful to the soldiers). [S.l.]: Warsaw, RYTM. p. 832. ISBN 83-86678-71-2 
  • Wacław Stachiewicz (1977). Pisma (Works) Tom 1: Przygotowania wojenne w Polsce 1935–1939 (Part 1: War Preparations in Poland) ed. [S.l.]: Paris, Instytut Literacki. p. 239 
  • Wacław Stachiewicz (1979). Pisma (Works) Tom 2: Rok 1939 (Part 2: 1939) ed. [S.l.]: Paris, Instytut Literacki 

Ligações externas