Daniel de Sofanena
| Daniel | |
|---|---|
| Etnia | Armênio |
| Ocupação | Nobre |
Daniel (em armênio: Դանիէլ, Daniēl) foi um nobre armênio (nacarar) do século IV, ativo no tempo do rei Ársaces II (r. 350–368), que supostamente descendia da dinastia orôntida.
Etimologia
Daniel (Դանիէլ, Daniēl) é um nome originado no hebraico Daniel (דָּנִיֵּאל, Daniyél, "Deus julgou"). Foi registrado em grego como Daniel (Δανιήλ, Daniḗl), de onde foi incorporado no armênio.[1]
Vida
Daniel pertencia à linhagem principesca de Sofanena, um dos cantões (gavares) da província de Sofena, no Reino da Armênia, que Cyril Toumanoff propôs ter se originado na extinta dinastia orôntida.[2] No início do reinado de Ársaces II (r. 350–368), foi um dos nobres convocados à corte e recebeu a missão de levar Narses I, o Grande para ser consagrado católico em Cesareia Mázaca.[3]
Referências
- ↑ Ačaṙyan 1942–1962, p. 10.
- ↑ Toumanoff 1963, p. 304.
- ↑ Fausto, o Bizantino 1989, p. 111 (IV.iv).
Bibliografia
- Ačaṙyan, Hračʻya (1942–1962). «Դանիէլ». Hayocʻ anjnanunneri baṙaran [Dictionary of Personal Names of Armenians]. Erevã: Imprensa da Universidade de Erevã
- Fausto, o Bizantino (1989). Garsoïan, Nina, ed. The Epic Histories Attributed to Pʻawstos Buzand: (Buzandaran Patmutʻiwnkʻ). Cambrígia, Massachusetts: Departamento de Línguas e Civilizações Próximo Orientais, Universidade de Harvard
- Toumanoff, Cyril (1963). Studies in Christian Caucasian History. Washington: Georgetown University Press