Blažo Đukanović
Blažo Đukanović | |
|---|---|
| Блажо Ђукановић | |
![]() Ðukanović, c. 1940 | |
| Chefe do Comitê Nacional no Governorado Italiano de Montenegro | |
| Período | Julho de 1942–Outubro de 1943 |
| Antecessor(a) | Sekula Drljević (como Presidente do Comitê de Governança) |
| Sucessor(a) | Ljubomir Vuksanović (como Chefe do Conselho Administrativo Nacional) |
| 7ª Bano de Zeta | |
| Período | 27 de março–17 de abril de 1941 |
| Monarca | Pedro II |
| Antecessor(a) | Božidar Krstić |
| Sucessor(a) | Cargo abolido |
| Dados pessoais | |
| Nascimento | 26 de novembro de 1883 Lukovo, Nikšić, Principado de Montenegro |
| Morte | 21 de outubro de 1943 (59 anos) Mosteiro de Ostrog, Estado Independente do Montenegro |
| Ocupação | |
| Serviço militar | |
| Lealdade | |
| Anos de serviço | 1912 1914–1941 |
| Graduação | General de brigada |
| Conflitos | Primeira Guerra dos Bálcãs Primeira Guerra Mundial Segunda Guerra Mundial |
| Condecorações | Ordem da Coroa Iugoslava Ordem da Águia Branca |
Blažo Đukanović (em sérvio: Блажо Ђукановић; Lukovo, 26 de novembro de 1883 – Mosteiro de Ostrog, 21 de outubro de 1943) foi um general de brigada sérvio-montenegrino Chetnik e líder político no Estado Independente do Montenegro. [1] [2]
Biografia
Blažo Đukanović nasceu em 26 de novembro de 1883 em Lukovo, Nikšić. Đukanović completou o ginásio e sua educação universitária na Rússia. [3]
Segunda Guerra Mundial
Tornou-se o Bano da Banovina de Zeta em 1941, até à dissolução do Reino da Iugoslávia. Em 1941, ele foi eleito comandante de todas as forças Chetnik em Montenegro, e o general local Bajo Stanišić o reconheceu como porta-voz oficial dos Chetniks montenegrinos. Como líder dos chetniks montenegrinos, em 24 de julho de 1942 ele assinou um acordo com o exército italiano representado pelo general Pirzio Biroli, pelo qual se tornou o chefe do Comitê Nacionalista Central (CNC), que também incluía as forças Zelenaši. Este cargo fez dele o líder de facto de Montenegro e ele o manteve até 19 de outubro de 1943, próximo à data de sua morte. [4] De 9 a 21 de outubro de 1942, o general Đukanović visitou as cidades montenegrinas para melhorar a cooperação entre os ocupantes italianos e a administração cívica local. [5] Os membros Zelenaši do CNC liderados por Voja Nenadić queriam limitar a influência pró-Chetnik de Đukanović. A facção de Nenadić ganhou a maioria no CNC, no entanto, com grande ajuda de Draža Mihailović e Pavle Đurišić, Đukanović permaneceu como chefe do CNC. [6]
Morte
Đukanović foi atacado por guerrilheiros iugoslavos em seu quartel-general no Mosteiro de Ostrog em outubro de 1943. Por fim, ele foi capturado e fuzilado junto com Jovan Tošković nas muralhas de Ostrog em 21 de outubro de 1943. [4]
Referências
- ↑ Српски биографски речник, том 3, издавач Матица српска, Нови Сад, 2007.(em sérvio)
- ↑ (Minić 1993, p. 148)
- ↑ Ердељановић, Јован (1926). Стара Црна Гора: Етничка прошлост и формирање црногорских племена. Српски етнографски зборник. 39. Београд: Српска краљевска академија.
- ↑ a b Пајовић 1977, pp. 203.
- ↑ Живковић 2017, pp. 760.
- ↑ Живковић 2017, pp. 795-796.
Bibliografia
- Minić, Miloš (1993). Oslobodilački ili građanski rat u Jugoslaviji 1941-1945. [S.l.]: Agencija "Mir". ISBN 9788682295013
- Пајовић, Радоје (1977). Kontrarevolucija u Crnoj Gori: četnički i federalistički pokret 1941—1945 (PDF) (em servo-croata). Cetinje: Obod. OCLC 567448476
- Живковић, Милутин (2017). Санџак 1941-1943 (em servo-croata). Belgrade: University of Belgrade
